Stowarzyszenie Pomocy Szansa
 Stowarzyszenie Pomocy Szansa
 Stowarzyszenie Pomocy Szansa
 Stowarzyszenie Pomocy Szansa
 Stowarzyszenie Pomocy Szansa
 Stowarzyszenie Pomocy Szansa
Najnowsze aktualnosci

IMG_3939-largeZabawa znana jest człowiekowi od samego początku jego istnienia i jest najbardziej naturalną dla nas drogą realizowania potrzeb ruchowych, poznawczych, emocjonalnych i społecznych człowieka. Gdybyśmy chcieli stworzyć definicję zabawy, można określić ją jako naturalną, spontaniczną aktywność, opartą na dobrowolności i wywołującą pozytywne emocje. Pedagogika zabawy nie jest dyscypliną naukową, lecz symboliczną nazwą metodycznych poszukiwań ułatwiających pracę z grupą, proces uczenia. Proponuje ona działania dające członkom grupy możliwość rozwoju w atmosferze zaufania, wzajemnej akceptacji, bez względu na wiek i umiejętności, wyzwala aktywność twórczą i ciekawość, ułatwia kontakty z innymi, ze sobą i otaczającą rzeczywistością.

Wśród całej gamy zabaw wyróżnić można kilka ważnych kategorii:

  • Zabawy manipulacyjne (manipulowanie przedmiotami, gaworzenie, przenoszenie)
  • Zabawy konstrukcyjne (budowanie, wytwarzanie nowej jakości)
  • Zabawy tematyczne (odgrywanie ról)
  • Zabawy badawcze (zaspokajanie ciekawości)
  • Zabawy ruchowe (kondycja, zręczność)
  • Zabawy dydaktyczne (świadome, planowe „zabawy naturalne” przygotowane,inicjowane i organizowane przez nauczyciela, opiekuna)

IMG_3632-largeNiezależnie od wybranej kategorii zabawa posiada swego rodzaju misję

  • Zabawa kształci – dziecko w zabawie kształci swoje zmysły, wzbogaca wiedzę o świecie, poznaje samego siebie, rozwija język i umiejętność komunikowania się, poznaje własne umiejętności i kształtuje zdrową samoocenę
  • Zabawa wychowuje – poprzez zabawę dziecko kształtuje własny stosunek do otoczenia społecznego, poznaje normy i reguły społeczne
  • Zabawa pomaga – w trakcie zabawy dziecko ma możliwość wyrażania swoich uczuć oraz rozwiązywania własnych problemów, bez negatywnych emocji i napięć

IMG_3617-largePedagogika Zabawy rozwinęła się  w latach siedemdziesiątych XX wieku w Stanach Zjednoczonych, Niemczech i Austrii, jako efekt poszukiwań nowych dróg wspierania rozwoju człowieka.  Odwołuje się ona do najbardziej źródłowych cech zabawy i wybiera z repertuaru zabaw właśnie te, które spełniają określone zasady, a zwłaszcza:

  • dobrowolności – decydowanie o swojej aktywności w atmosferze wolnej od nakazów; wychowawca jedynie zachęca, zaprasza do uczestnictwa w zabawie, wspomaga samodzielną, spontaniczną aktywność, wzmacniając poczucie bezpieczeństwa,
  • wielopoziomowość  komunikacji – świadome porozumiewanie się na poziomie werbalnym i niewerbalnym, rzeczowym (wymiana logicznych i prawdziwych informacji) i emocjonalnym (wyrażanie, odczuwanie, akceptowanie uczuć swoich i innych), usprawniając komunikację i współpracę w grupie,
  • unikanie rywalizacji – rezygnacja z podziału na zwycięzcę i przegranych , uczenie współpracy i współdziałania z innymi, pozwalają kształtować właściwą, zdrową samoocenę,
  • różnorodność środków wyrazu – umożliwienie przekazywania treści i emocji poprzez oddziaływanie na różne zmysły. Stosuje się podczas zajęć wszystkie media, ruch, dotyk, gest, taniec, malowanie, lepienie  oraz  pantomimę, sprzyjając ujawnianiu pozytywnych uczuć, oddziałując na sferę emocjonalną człowieka.

IMG_3942-largeWszystkie te zasady wzmacniają relacje w grupie, uczą wyrażania uczuć, budują zaufanie do prowadzącego i całej grupy. Pedagogika zabawy prezentuje także szeroki wybór metod, których celem jest ożywienie kontaktów między ludźmi. Metody te likwidują lęk, obawę i strach , napięcie mięśni oraz napięcia psychiczne, angażują w działanie całą osobę wszystkie jej zmysły, wyzwalają twórczą aktywność, uczą współpracy z innymi.